Posts tonen met het label Pesto. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Pesto. Alle posts tonen

zondag 29 april 2012

Parmaham en Pesto van Tuinbonen

Parmaham, wat mij betreft een van de lekkerste rauwe hammen die er bestaan, zacht, niet te droog, matig gezouten. Voor zover bekend werden zo 500 v. C. de eerste hammen gedroogd en gezouten aan de oevers van de Po, om daarna verhandeld te worden in het toen al grote Romeinse rijk.
Conserveringsmiddelen zijn gelukkig taboe bij de productie van de ham. Kort door de bocht: de varkenspoot werd ingevet en daarna ingewreven met zeezout uit Sicilië, vervolgens gedurende een jaar gedroogd in de koele wind die uit de richting van de Apenijnen waaide.
 Tegenwoordig vindt de droging in geventileerde schuren plaats en wordt de ham na het zouten voorzichtig geperst om het laatste bloed uit de ham te halen. Uiteraard moet de ham geproduceerd worden binnen de grenzen van de provincie Parma. De varkens dienen van Italiaanse komaf te zijn en zelfs hun gewicht is aan regels gebonden. Naar het schijnt eten de varkens deels van de wei die overblijft bij de productie van de parmezaanse kaas. Op de ham of de verpakking dient er een vijfpuntig kroontje zichtbaar te zijn,  het Consorzio del Prosciutto di Parma controleert de producenten op het naleven van de regels. Naar het schijnt in vergelijking tot andere hamsoorten gebruikt men relatief minder zout bij de bereiding van parmaham en dat spreekt mij wel aan.
De Italianen eten parmaham vaak met grissini, een soort hartige gebakken stengel van gistdeeg, lijkt een beetje op onze soepstengel, maar dan wat dikker. Saltimbocca is natuurlijk ook een populair gerecht dat met o.a. parmaham bereid wordt.
Van een vriendin kreeg ik een oude snijmachine dus ik voelde me de koning te rijk, toen vorige week bij de Aldi een parmahammetje in de aanbieding kwam. Dus ik meteen de machine uitproberen, met een geweldig resultaat. De ham van de Aldi smaakt boven verwachting kan ik melden.
Gewoon met een stukje brood en wat olijven uit Nyons, de lekkerste Franse olijven wat mij betreft.
Toen ik gisteren bij Antoinette zag dat ze laatst pesto van rauwe tuinbonen gemaakt had, kon ik niet nalaten dat ook nog even te proberen. Met rauwe spinazie had ik ook al eens pesto gemaakt, dus waarom niet met tuinbonen? Ik ben dol op tuinbonen en vindt dat een van de lekkerste groentes van het voorjaar. Rauw had ik ze nog niet gegeten, duur zijn ze nog wel zo vroeg in het jaar, bijna 4 euro per kilo bij de AH.
Mijn eerste tuinboontjes van 2012!

De tuinbootjes gedopt en fijngewreven in een tjobbe(vijzel) samen met wat knoflook een paar blaadjes munt en toch ook wat pijnboompitten. Vervolgens mooie olijfolie en parmesaanse kaas  met wat peper er doorheen geroerd. Zout vond ik niet nodig, de parmezaan is meestal zout genoeg. De smaak is bijzonder en lekker, het licht bittere met het vleugje munt en knoflook. De volgende keer zou ik er nog een beetje zeer fijn gehakte Spaanse peper bij doen en wellicht een halve sjalot om het bittere van de boon wat te dempen. Het lijkt me wel belangrijk om zeer jonge tuinbonen te gebruiken. Gezond zal het zeker zijn de velletjes worden gewoon mee fijngewreven, dus vezels genoeg.
Prachtig van kleur.
Al met al heerlijke pesto, veel lekkers uit Italië begint trouwens met een P!


dinsdag 10 januari 2012

Kabeljauw met zoetzure saus en Pesto van Winterspinazie

Kabeljauw(Gadus morhua) is  helaas bijna een beschermde diersoort geworden hier, vroeger had je enorme vissen. Ik zie nog Wouter Klootwijk voor me,  die uitzending na uitzending tevergeefs bezig was om een grote kabeljauw te vangen met z'n hengeltje.  Met de kabeljauwstand gaat het door de vangstbeperkingen wel beter, maar ze worden niet meer zo groot als vroeger. Ze kunnen makkelijk 1m50 worden, maar tegenwoordig zijn ze vaak niet groter als 80 cm.
Wie herinnert zich niet de prachtige foto in het beroemde poezenboek van Piet Schreuders, waar een kat in de bek van een kabeljauw zit.
De bewuste foto uit het Grote Boek van de Poezenkrant, door Piet Schreuders gemaakt.
De eerste vangstbeperkingen stammen al uit 1875 en in 1753 waren sommige vismethodes al verboden. De kabeljauw leeft vooral in de Atlantische oceaan, bij de Doggersbank en Newfoundland. In Noorwegen wordt de vis intussen ook gekweekt.

De gedroogde versie wordt stokvis genoemd, en was te exporteren en derhalve erg populair in zuidelijke landen, de Italianen zijn er gek op, en in Frankrijk maakt men er brandade van.
Het waren waarschijnlijk de Vikingen die in de 9e eeuw de kabeljauw ten tijde van de bezetting van Normandië naar Frankrijk brachten, bovendien droogden zij de kabeljauw ook voor het eerst op hun lange reizen over de Atlantische oceaan.
Het liefste koop ik een kabeljauw in z'n geheel en gebruik ik er alles van, de koppen en de graten voor de lekkerste vissoep!
Helaas moet je het af en toe doen met een fileetje van de AH, zoals vandaag, maar niet getreurd, ik maak er een pittige zoetzure saus bij op basis van arrabbiata en harissa.

Voor de saus:
  • 2 dl witte wijnazijn
  • afgestreken eetlepel rietsuiker
  • 2 volle eetlepels arrabbiata
  • scheut witte wijn
  • vers gemalen peper
  • blikje of tube harissa(Phare du Cap Bon) of verse
  • theelepel maizena
  • verse koriander
Harissa uit Tunesië
  Maak de saus als volgt: neem een steelpan met dikke bodem, doe de azijn met suiker erin en breng aan de kook, doe de arrabbiata erbij en breng opnieuw aan de kook. Doe alles in een fijne zeef en wrijf alles erdoor, scheutje witte wijn en harissa erbij en klop alles goed door elkaar met een garde. Doe alles weer in de pan en terug op het vuur ermee. Maak met witte wijn een papje van de maizena en roer dit door de saus, breng opnieuw aan de kook, proef en voeg zonodig nog witte wijn of harissa toe.
Voila, het resultaat.
 De kabeljauw bakken wijst zich bijna vanzelf, de fileetjes even afspoelen, droogdeppen en door de bloem halen, goed afkloppen en even bakken in een beetje boter voor de verandering.
Garneer met verse koriander blaadjes.

Voor de pesto van winterspinazie:
  • 500 gram winterspinazie
  • 50 gram gepelde en geroosterde hazelnoten
  • 25 gram geraspte Parmezaanse kaas
  • theelepel zeezout
  • vers gemalen peper
  • 2 grote tenen knoflook
  • 1 sjalotje
  • goede olijfolie
Het spreekt voor zich dat de pesto, die we lauw of koud bij de vis eten, even van tevoren maken.
Was de winterspinazie in ruim water, spinazie is altijd zanderig, dus twee keer wassen kan geen kwaad. Verwijder de nerven en stelen, laat goed uitlekken en haal even door de slacentrifuge.
Kneus de hazelnoten even met een vijzel en rooster ze in een koekenpan zonder olie, maal ze fijn in een oude koffiemolen of zoiets.
Verhit een wokpan met wat olijfolie en doe de spinazie erbij, haal de knoflook en de sjalot door een knijper en voeg die samen met het zeezout toe en roer alles door elkaar. Laat de spinazie een beetje afkoelen als ze gaar is en knijp het water eruit en maal fijn met een staafmixer. Voeg het notenmengsel en de kaas toe met wat olijfolie en vers gemalen peper, haal nu nogmaals de staafmixer erdoor, proef nog eens,  klaar!
Pesto van winterspinazie, met hazelnoten en Parmezaanse kaas.